در نمایشگاه خودروی فیلیپین ۲۰۲۴ میتسوبیشی از کانسپتی رونمایی کرد که به نمونه‌ی تولیدی بسیار نزدیک بود و برنامه‌ی این شرکت برای تصاحب سهم مهمی از بازار کراس‌اوورهای جمع‌وجور در بازارهای نوظهور را به نمایش می‌گذاشت. زیاد طولی نکشید که کانسپت DST با نام دستینیتور Destinator به کارخانه‌ی مستقر در چیکارانگ میتسوبیشی در غرب جزیره‌ی جاوه‌ی اندونزی رفت و به شبکه‌ی فروش میتسوبیشی در کشورهای آسیای جنوب شرقی، آمریکای جنوبی، خاورمیانه و آفریقا راه پیدا کرد. بر اساس شنیده ها این خودرو قرار است به زودی به بازار ایران نیز وارد شود.

طراحی میتسوبیشی دستینیتور

مدیران و طراحان میتسوبیشی برای دستینیتور یک مأموریت جاه‌طلبانه طراحی کرده‌اند: ابعادی جمع‌وجور (طول ۴۶۸ سانتی‌متر) با فاصله‌ی بین دو محور حداکثری (۲۸۱ سانتی‌متر) اما با سه ردیف صندلی. آن‌ها در همین جا هم متوقف نشده‌اند! طراحی جذاب خارجی و داخلی هم جزئی ضروری از این مأموریت تعریف شده تا نتیجه ترکیبی باشد که کمتر خریداری بتواند از خرید این خودرو منصرف شود!

نیم‌رخ دستینیتور قبل از هر چیز طرح خودروهایی مثل جوک را به یاد آدم می‌اندازد. ساختار بدنه «پف کرده» و برآمده نیست، اما خطوط اغراق‌شده در کنار خط کمر نسبتاً پایین و قوس پلاستیکی زیر گلگیر حس قلدرمآبانه‌ای را القا می‌کنند که بیشتر تلاشی برای پنهان کردن کوچکی ذاتی طرح است. با این‌حال در نمای جلو با ترکیبی حساب‌شده و جذاب مواجهیم. فرم T شکل نامنتظم چراغ‌ها خیلی خوب روی دماغه نشسته و امتدادش تا جلوپنجره گرافیکی یکپارچه و خوش‌تناسب را به وجود آورده. جزئیاتی مثل نوارهای افقی کوچک پایین چراغ یا موتیف لانه زنبوری روی جلوپنجره هم به خوبی در خدمت طرح قرار گرفته‌اند و همگی چشم مخاطب را خیلی خوب روی این ترکیب متمرکز می‌کنند و به عبارت ساده‌تر همان جنسی از زیبایی را به مخاطب ارائه می‌کنند که با مشاهده‌ی یک ترکیب‌بندی هندسی از بلور و کریستال‌های یک غار طبیعی ادراک می‌شود. استفاده از فرمی مشابه برای چراغ‌های نمای عقب به اندازه‌ی نمای جلو موفق از آب درنیامده و ترکیبی پیش رو بداعت و نوآوری چندانی را ارائه نمی‌کند. اضافه شدن المان‌هایی مثل شبکه‌ی روی ستون C یا حاشیه‌های تیره رنگ اطراف چراغ‌ها هم بیشتر همسو با ذائقه‌ی «شلوغ‌پسند» برخی کشورهای آسیایی است تا اینکه واقعا مبنای کارکردی و زیبایی‌شناختی والا داشته باشد.

در کابین هم واقعا با طرح چشم‌نوازی مواجهیم. کماکان اشکال لوزی و شش ضلعی به انحای مختلف اما به دور از زیاده‌روی به کار گرفته شده‌اند. از فرم به زیبایی قاب‌بندی‌شده‌ی دریچه‌های تهویه تا کلاستر ۸ اینچی پشت فرمان و الگوی پوشش صندلی‌ها این تبعیت از ساختاری همگن و یکپارچه به شکل واضح قابل مشاهده است. حتی مانیتور ۱۲.۳ اینچی روی داشبورد در جای مناسبی قرار گرفته و برخلاف بسیاری از طرح‌های مشابه که ساختار کلی کابین را به هم می‌ریزد، این مانیتور توانسته خیلی خوب خودش را با طرح کلی کابین سازگار کند.

امکانات و ایمنی میتسوبیشی دستینیتور

با اینکه دستینیتور قرار نیست در سطح بالایی از بازار رقابت کند، میتسوبیشی برای آنکه گزینه‌ای جذاب‌تر را پیش روی خریداران قرار دهد تلاش کرده تا تجهیزات رفاهی خوبی را برای این کراس‌اوور تدارک ببیند. مانیتور و کلاسترهای ۱۲.۳ و ۸ اینچی، نور پس‌زمینه‌ی کابین در ۶۴ رنگ، تهویه مطبوع دو ناحیه‌ای خودکار با دریچه‌های روی سقف، سیستم صوتی داینامیک ساخت یاماها و سقف پانوراما امکاناتی هستند که بر روی نمونه‌های فول دستینیتور نصب می‌شوند. طبعا در رده‌ی پایه باید توقع امکانات کمتری را داشت؛ مثل مانیتور که ابعاد آن به ۴.۲ اینچ تقلیل پیدا می‌کند.

به طور کلی دستینیتور در سه رده‌ی تجهیزاتی به فروش می‌رسد که در بازارهای مختلف نام‌های متفاوتی دارد. مثلا در اندونزی GLS، Exceed و Ultimate نام این رده‌ها هستند. یا در فیلیپین GLX، GLS و GT برای درجه‌بندی سطح تجهیزات دستینیتور استفاده می‌شود.

دستینیتور به عنوان یک کراس‌اوور هفت نفره ظرفیت بسیار خوبی هم برای حمل سرنشین و هم در صورت نیاز بار دارد. صندلی‌های ردیف دوم قابلیت تا شدن به فرمت 40/20/40 را دارند و صندلی‌های ردیف سوم را هم به شکل 50/50 می‌توان تا کرد که انعطاف‌پذیری بالایی را در اختیار می‌گذارد.

میتسوبیشی برای دستینیتور به شکل استاندارد شش ایربگ در نظر گرفته که در بازار اندونزی امکان سفارش آپشن موسوم به Mitsubishi Motors Safety Sensing هم برای آن وجود دارد. این آپشن مجموعه‌ای از سیستم‌های کمکی راننده مثل کروز کنترل فعال (ACC)، نورپردازی خودکار (AHB)، هشدار نقاط کور (BSW)، کاهش شدت تصادف جلو (FCM)، هشدار حرکت خودروی مقابل (LCDN، سیستمی که در ترافیک با حرکت خودروی مقابل به راننده اطلاع می‌دهد تا او هم حرکت کند.) و هشدار برخورد از عقب (RCTA) را شامل می‌شود که نقش مهمی در پیشگیری از تصادف و بالا بردن ایمنی فعال خودرو دارد. البته که مواردی مثل ترمز ضد قفل و سیستم کنترل پایداری نیز به شکل استاندارد بر روی دستینیتور نصب می‌شوند.

با توجه به اینکه دستینیتور در بازارهای اروپایی عرضه نمی‌شود، مؤسساتی مثل یورو NCAP برای آن نتیجه‌ی تست تصادف منتشر نکرده‌اند، اما مؤسسه‌ی آسیایی ASEAN NCAP که مقر آن در مالزی است، دستینیتور را به چالش کشیده و این ژاپنی مغرور توانسته با امتیاز ۵ ستاره از این آزمون سربلند بیرون بیاید.

موتور و مشخصات فنی میتسوبیشی دستینیتور

تنها یک موتور چهار سیلندر ۱.۵ لیتری توربوشارژردار و مجهز به اینترکولر برای دستینیتور در نظر گرفته شده. این موتور کم‌حجم اما پرفشار با کد 4B4 توان تولید ۱۶۱ اسب بخار قدرت و ۲۵۰ نیوتون‌متر گشتاور را داراست و این میزان قدرت و گشتاور را از طریق یک گیربکس CVT به چرخ‌های جلو منتقل می‌کند.

با توجه به وزن حدودا ۱.۵ تنی دستینیتور این مقدار قدرت عدد قابل قبولی محسوب می‌شود که هرچند آن را به یکی از کراس‌اوورهای سریع بازار تبدیل نمی‌کند، اما باعث هم نمی‌شود که دستینیتور در جاده‌ها خودروی دست‌ و پا بسته‌ای باشد. مهم‌ترین نقدی که کارشناسان خودرویی جنوب شرق آسیا به ویژگی‌های فنی دستینیتور دارند عدم عرضه‌ی نمونه‌ی چهارچرخ متحرک یا امکان سفارش گیربکس دستی است.

جمع‌بندی

میتسوبیشی با دستینیتور همان مسیری را ادامه می‌دهد که آن را از سال ۲۰۱۷ با معرفی Xpander آغاز کرده بود و اخیرا با Xforce که تقریبا نمونه‌ی پنج نفره‌ی دستینیتور محسوب می‌شود بر آن صحه گذاشت. حالا دستینیتور سومین عضوی است که به طور خاص برای تصاحب بازارهای نوظهور ساخته و پرداخته می‌شود و به نظر می‌رسد با توجه به هفت نفره بودن، طراحی جذاب، امکانات مناسب و ویژگی‌های فنی خوب و خصوصا شتاب‌گیری و دینامیک رانندگی فراتر از انتظار (به گواه کارشناسان مالزیایی) می‌توان انتظار داشت که الماس‌نشان‌ ژاپنی این بار هم یک محصول موفق را در کارنامه‌ی کاری‌اش ثبت خواهد کرد.