با حفظ همان المان‌های اصیل و طراحی ریترو

با اینکه سیتروئن 2CV همان ژیان ما یا سیتروئن «دایان» نیست، اما شباهتی که بین این مدل و ژیان وجود داشت (در اصل دایان جزئی از خانواده‌ی بزرگ 2CV است.) همیشه این دو مدل را در ذهن ما ایرانی‌ها بسیار نزدیک تصویر کرده و به همین خاطر حالا که سیتروئن رسما از کانسپت جدید 2CV در نمایشگاه پاریس رونمایی کرده؛ اخبار و تصاویر آن برایمان جذابیتی مضاعف دارد.  
بازگشت 2CV  صرفا تلاشی برای زنده کردن خاطرات گذشته نیست. سیتروئن می‌خواهد با این خودرو، جایگاه خود را در بازار محصولات اقتصادی حفظ کند؛ بازاری که حالا با ورود برندهای چینی رقابت در آن جدی‌تر از گذشته شده است. از نگاه آنتوان گایو-درِوون، طراح ارشد پروژه، مشتریان هدف این خودرو همان «کشاورزان امروز» هستند. 

بازگشت به فلسفه‌ی خودروی مردمی

برای رسیدن به این هدف سیتروئن نمی‌تواند صرفا یکی از خودروهای برقی فعلی خود را کوچک‌تر یا ارزان‌تر کند. 2CV جدید بر روی پلتفرمی کاملا تازه توسعه پیدا می‌کند که با پلتفرم Smart Car مورد استفاده در نسل فعلی C3 و همچنین پلتفرم آینده‌ی STLA One از گروه استلانتیس تفاوت دارد. این معماری با توجه به مقررات پیشنهادی اتحادیه‌ی اروپا برای ایجاد رده‌ای تازه از خودروهای کوچک برقی طراحی شده؛ مقرراتی که هدفش تشویق خودروسازان به عرضه‌ی محصولات برقی ارزان‌تر است.
از لحاظ ابعاد نیز با خودرویی کوچک طرف هستیم. طول کانسپت به ۳٫۷۶ متر می‌رسد؛ یعنی حتی از 2CV اصلی که در سال ۱۹۴۸ معرفی شد هم کوتاه‌تر است. سیتروئن همچنین وزن خالص حدود یک تن را هدف‌گذاری کرده؛ رقمی که در صورت تحقق این خودرو را در زمره‌ی سبک‌ترین خودروهای برقی بازار قرار می‌دهد.
وزن پایین و ابعاد کوچک، در کنار قیمت هدف ۱۵ هزار یورویی، نشان می‌دهند که نباید انتظار مشخصات فنی چشمگیری از این خودرو داشت. سیتروئن هنوز ظرفیت باتری و برد نهایی را اعلام نکرده، اما محصولات فعلی بازار می‌توانند تصویری از محدودیت‌های احتمالی آن به دست بدهند. نسخه‌ی پایه‌ی Urban Range از سیتروئن C3-e به باتری ۳۰ کیلووات‌ساعتی از نوع LFP مجهز است و با هر بار شارژ، حدود ۲۰۹ کیلومتر پیمایش می‌کند. رنو تویینگو برقی نیز با باتری ۲۸ کیلووات‌ساعتی LFP بردی در حدود ۲۵۳ کیلومتر دارد. البته این ارقام به ‌تنهایی مشخصات 2CV آینده را تعیین نمی‌کنند بلکه نشان می‌دهند که در این رده‌ی قیمتی اولویت اصلی احتمالا دسترسی‌پذیری و استفاده‌ی روزمره خواهد بود، نه برد بسیار طولانی یا شتاب‌گیری هیجان‌انگیز.
گایو-درِوون تأکید می‌کند که هدف، ساخت خودرویی نیست که وعده‌ی سرعت بالا یا پیمایش بسیار طولانی بدهد. به بیان دیگر، برگ برنده‌ی سیتروئن 2CV جدید سادگی و شخصیت است.  خودرویی که بتواند زندگی روزمره را کمی دلپذیرتر کند.

چهره‌ای صمیمی به‌جای ظاهری تهاجمی

یکی از مهم‌ترین چالش‌های طراحان، بازآفرینی ظاهر 2CV بدون تبدیل آن به نسخه‌ای صرفا نوستالژیک بود. در طول فرایند توسعه، سیتروئن بارها میان دو رویکرد مردد بود: بازسازی مستقیم چهره‌ی مدل تاریخی یا طراحی خودرویی مدرن با الهام از روح آن. این کشمکش حتی بر تناسبات بدنه و ابعاد خودرو هم اثر گذاشت؛ تا اینکه با آغاز مدیریت خاویر شاردون در سال گذشته، سرانجام چراغ سبز پروژه صادر شد.
با این حال، شمایل کلی 2CV از همان ابتدا یکی از عناصر ثابت طراحی باقی ماند. همان فرم خاصی که در طول تاریخ لقب‌هایی مانند «حلزون حلبی» و «اردک» را برایش به همراه آورده بود. بازآفرینی چنین شکل و شمایل ساده‌ای در قالب یک خودروی مدرن، آن‌قدرها هم آسان نبود.
در نمای جلو، کاپوت V ‌شکل و چراغ‌هایی که اندکی از بدنه بیرون زده‌اند، نقش اصلی را در شکل دادن به چهره‌ی خودرو را ایفا می‌کنند. در ابتدا جای‌گذاری چراغ‌های کوچک معضلی برای طراحان بود؛ اما با ورود ژیل ویدال، مدیر طراحی جدید استلانتیس در اروپا، تصمیم گرفته شد چراغ‌ها بزرگ‌تر شوند و فاصله‌ی میان آن‌ها کاهش پیدا کند. نتیجه، چهره‌ای صمیمی‌تر است که به‌جای نمایش قدرت و احساس تهاجمی بودن، حس خودرویی ساده و دوست‌داشتنی را به بیننده منتقل می‌کند.
البته هدف سیتروئن تنها بازسازی جزئیات ظاهری گذشته نیست. این شرکت می‌خواهد در کلاس خودروهای کوچک شهری، محصولی بسازد که علاوه بر منطق اقتصادی، از نظر احساسی نیز برای مشتری جذاب باشد. موضوعی که در بازار مملو از خودروهای اقتصادی جدید، به‌ویژه رقبای چینی، می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد. از نگاه طراحان سیتروئن، قیمت پایین به‌تنهایی برای ایجاد هویت کافی نیست و میراث تاریخی برند می‌تواند چیزی به خودرو اضافه کند که رقبا به‌سادگی قادر به ارائه‌ی آن نیستند.

ترکیبی از سادگی قدیمی و امکانات امروزی در کابین

طراحی فضای داخلی حتی از نمای بیرونی هم چالش‌برانگیزتر بود، چراکه نمونه‌های اولیه‌ی TPV در دهه‌ی ۱۹۳۰ و حتی  اصلی الگوی مشخصی برای طراحی داخلی به سبک خودروهای امروزی نداشتند. در آن نمونه‌های اولیه خبری از داشبورد متعارف یا حتی سرعت‌سنج نبود و اهرم تعویض دنده نیز درست زیر شیشه‌ی جلو قرار می‌گرفت.
در کانسپت جدید، این سادگی با چند اشاره‌ی مستقیم به گذشته بازآفرینی شده است. صندلی‌ها به شکل نیمکت طراحی شده‌اند و روکش چهارخانه‌ی زردرنگ آن‌ها فضای روشن و متفاوتی به کابین می‌دهد. اهرم تعویض دنده‌ی مشهور به «دسته‌ چتری» نیز حفظ شده، هرچند حالا با نیازهای یک خودروی برقی و انتخاب وضعیت‌های  P، R،  N و D سازگار شده است.
غربیلک فرمان تک‌شاخه است و پدال‌ها نیز با فرم قارچ‌مانند خود، یادآور نمونه‌های اولیه‌ی 2CV  و همچنین مدل‌های تاریخی DS و SM هستند. در کنار این جزئیات، یک نمایشگر لمسی کوچک برای سیستم سرگرمی و اطلاعات در نظر گرفته شده تا کابین از امکانات ضروری یک خودروی امروزی بی‌بهره نباشد.
یکی از ایده‌های جالب، رادیوی قابل‌ جداسازی خودرو است که می‌توان از آن به‌عنوان بلندگوی بلوتوثی در پیک‌نیک استفاده کرد. سقف پارچه‌ای نیزدر حالت توقف خودرو به‌ صورت دستی باز و بسته می‌شود. به گفته‌ی طراحان این ویژگی قرار است در نسخه‌ی تولیدی هم باقی بماند، زیرا تعامل مستقیم راننده با خودرو بخشی از تجربه‌ای است که می‌بایست حفظ شود. 
البته تمام متریال و جزئیات کانسپت لزوما بدون تغییر به خط تولید راه پیدا نمی‌کنند. با این حال، تیم طراحی معتقد است که بخش بزرگی از ایده‌های نمایش‌داده‌شده قابلیت اجرایی دارند. گایو-درِوون حتی تأکید کرده که این کانسپت از نظر تناسبات بدنه و اندازه‌ی چرخ‌ها به محصولی واقعی بسیار نزدیک است و مانع فنی مشخصی برای تولید آن وجود ندارد.
طبق برنامه‌های سیتروئن و گره استلانتیس، نمونه‌ی تولیدی 2CV قرار است برای عرضه در سال ۲۰۲۸ به عنوان یک اتومبیل تمام برقی و با قیمت پایه‌ی ۱۵ هزار دلاری آماده شود.